ਉਹ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਬੁਲਾਰਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਖਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਖੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸੰਤ ਮਹਾਤਮਾ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਦੌਰੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਥੇ ਬੱਚੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਂਤਾ ਕਲਾਜ਼ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਸਲਿਮ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਮੌਲਵੀ ਹੋਣ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਂਝ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਮੱਤ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇਸਲਾਮ, ਬੁੱਧ ਮੱਤ ਅਤੇ ਜੈਨ ਮੱਤ ਦਾ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਉਹਦੇ ਘਰ ਧਾਰਮਿਕ ਬੰਦਿਆਂ ਦਾ ਆਉਣ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਹ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਸਿੱਖ ਮੱਤ ਦੀ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ੀ ਬਾਰੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇਣ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮ ਪੱਤਨੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਧਾਰਮਿਕ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਸਦਕਾ ਇਸ ਧਾਰਮਿਕ ਜੋੜੀ ਦੇ ਘਰ ਪੋਤੀ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਪੋਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਬੀਵੀ ਤੋਂ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨਾਲ ਗਵਾਂਢ ਮੱਥਾ ਹੈ ਆਪਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਵਧਾਈ ਦੇ ਆਈਏ, ਘਰ ਵਿਚ ਨਵਾਂ ਜੀਅ ਆਇਆ ਹੈ। ਕੰਮਾਂਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਟਾਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਬੱਬ ਬਣ ਹੀ ਗਿਆ। ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸਾਂਝੇ

ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਭਾਗ ਪੰਜਾਬ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸਾਹਿਤਕ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਸਾਹਿਤਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੇਣ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਇਨਾਮ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਡਾ. ਰਘਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸਿਰਜਣਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।ਇਸ ਪੁਰਸਕਾਰ ਸੰਬੰਧੀ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਾਹਿਤਕ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਤੇਜ਼ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਾਅਧਿਆਪਕ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਖੋਜ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਸਾਹਿਤਕ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ ਪਰ